Szkoda, że świat nie jest czarnobiały

Kiedyś wszystko było dla mnie o wiele prostsze. Myślałam, że można ludzi łatwo określić i, jak w bajce, tego nazwać dobrym, a tego złym. Świat był dla mnie czarnobiały, składał się z czarnych i białych bohaterów. Takie myślenie wydaje się być teraz bardzo, bardzo dużym uproszczeniem, ale na początku chyba każdy tak myślał.

Po pewnym czasie zauważyłam, że jednak to nie jest takie proste. Przecież czasem nawet mój najukochańszy przyjaciel potrafił mieć „gorszy dzień”. Wtedy uznałam, że każdy ma kilka oblicz, jedne bardziej, a inne mniej przyjazne. Trzeba przyznać, że tu już miałam trochę racji i powoli zaczynałam odkrywać psychikę tego skomplikowanego świata.

Następnie zrozumiałam, że najbardziej ranią ci, którzy sami byli zranieni. Szczerze mówiąc zdałam sobie z tego sprawę dopiero niedawno. Kiedy poznałam ludzi, dla których ranienie innych było standardem. Nawet o tym nie wiedząc, przenosili to zło dalej, napędzając tym samym to błędne koło smutku i rozpaczy. Nawiasem mówiąc, dobrze to ujęła moja ulubiona artystka Faouzia słowami „Hurt people hurt people” w jednej ze swojej piosenek. 

Wtedy zorientowałam się, że przez to nikogo nie można winić. Oczywiście Ty masz pewną kontrolę nad swoim zachowaniem, ale główną rolę pełnią geny, wychowanie oraz trudne doświadczenia.  Myślę, że Bóg właśnie dlatego kocha bezwarunkowo i potrafi wszystko wybaczać, ponieważ zna nas w całości i zna przyczyny, dla których tak się zachowaliśmy. Wie o każdym zranieniu i o tym, jak je odebraliśmy.  

Właśnie, jeśli rozmawiamy już o Bogu, to może Diabeł jest wszystkiemu winny? Może to on jest winny temu całemu złu na świecie? Dobra myśl, na chwilę przyjmijmy, że tak jest. Jednak wtedy od razu nasuwa się pytanie, co sprawiło, że On stał się zły? Przecież to Bóg stworzył Anioły. On mógł je stworzyć dobre, niezdolne do upadku czy buntu. Ale czy one wtedy byłyby całkowicie dobre? I najważniejsze, czy byłyby wolne? Moja teoria jest taka, że On sam umieścił w Nich ziarno zła, ponieważ wiedział pewną bardzo ważną rzecz. Jaką?

Wiedział, że dobro nie istnieje bez zła. Zło jest nam niezbędne, żebyśmy byli dobrzy. Żebyśmy umieli jemu się opierać.  Naszą misją nie jest zakopywanie tego ziarna zła*, które również otrzymaliśmy, ale pielęgnowanie „dobrego ziarna”, aby po śmierci mogło rozkwitnąć pełną miarą niepowstrzymywane przez żadne inne chwasty. Wtedy nie będziemy musieli ze sobą walczyć. Ale na razie musimy zachować w sobie tę cząstkę dobra, chociaż jest to trudne.

Podsumowując, każdy z nas jest czarnobiały. Często przypisujemy ludziom jedną barwę, nie znając ich całego życia, nie wiedząc, co przeżyli, jak byli wychowani ani jacy są naprawdę. Często próbujemy też ich obwiniać, choć nikt na tym świecie nie jest winny w Bożych oczach. On ciebie też stworzył czarnobiałym. Na tym świecie nie możesz osiągnąć jednej barwy, ale możesz rozwijać swoją jasną stronę, która jest pełna światła. Która czeka, aż będzie mogła oświetlić innych.