Kim jestem?

Jak możesz się domyślić, mam na imię Zofia. Nie Zosia, Zofia. Ostatnio nie utożsamiam się raczej ze zdrobnieniem swojego imienia.

Jestem dosyć młoda. Więcej raczej nie chciałabym ujawniać. Dlaczego? Po pierwsze nie chcę, żebyś czytał to, co piszę przez pryzmat mojego wieku. (Wiesz... z takim przymrużeniem oka, "hm.. jak na tyle lat, to całkiem nieźle"). Po drugie chcę pozostać anonimowa. Z tego samego powodu, nie pokazuję twarzy (hah, to nie jest nawet moje zdjęcie). Jednak myślę, że nie powinno Ci to przeszkadzać, skoro zamiast tego pokazuję swoją duszę.

Mimo że jestem młoda, czuję się dojrzała psychicznie. Może nie tak dojrzała jak matka dwójki dzieci, ale jednak. Znam siebie, jestem świadoma swoich wad i zalet. Nie mam zawyżonej pewności siebie jak dziecko ani zaniżonej jak zakompleksiona nastolatka (chociaż mocno przeszłam przez oba etapy). Oczywiście moja samoocena mogłaby być trochę większa jak u większości ludzi, ale nie jest źle.

Może teraz odejdziemy od faktów typu wiek czy imię i porozmawiamy na ciekawsze tematy? Na początku może moje pasje. Kocham śpiewać, gram tez na instrumentach, po prostu lubię muzykę. Tak jak prawie każdy, uwielbiam czytać książki i oglądać seriale. W wolnym czasie piszę, właśnie dlatego założyłam tego bloga. Lubię też czytać o rzeczach związanych z psychologią. Z zawodu chciałabym zostać psychologiem i prowadzić terapię śpiewem. Nie wiem, czy się uda, ale mam taką nadzieję.

Uważam się raczej za introwertyczkę, dosyć wrażliwą. Jestem "cichą wodą", ludzie uważają mnie za grzeczną, cichą spokojną, ale nie poznaliby mnie podczas kłótni. Mam "artystyczną duszę", jestem dosyć roztrzepana, z zaangażowaniem poświęcam się swoim pasjom,  chodzę w swoim "własnym świecie", mam skłonności do wzlotów i upadków. Kiedyś pisałam nawet niezły tekst o tym, jakie zwierzęta czyhają w moim charakterze, jak chcesz możesz kliknąć. Myślę, że to wszystko na teraz, pewnie czytając moje posty, poznasz mnie jeszcze lepiej ;).